Η σάπια κοινωνία βρωμάει όπως ο σκατώτατος μισθός.

Η πιο βρώμικη βρωμιά, είναι φυσικά τα σκατά.
Η έννοια των σκατών στην καπιταλιστική κουλτούρα, παρ'όλα αυτά, είναι βαθιά διφορούμενη. Στο The Ontogenesis of Money, ο ψυχολόγος Sandor Ferenczi υποστηρίζει πως στο πρωκτικό συγκρατητικό στάδιο της παιδικής ηλικίας βρίσκονται τα θεμέλια της συσσωρευτικής, προσανατολισμένης στην ανταλλαγή, αστικής προσωπικότητας. Τότε που το παιδί εκπαιδεύεται να συγκρατείται σκόπιμα μέχρι να πάει στην τουαλέτα, ενώ όταν αφοδεύει την καθορισμένη ώρα επιβραβεύεται. Έτσι διδάσκεται τη συγκράτηση, την καθυστέρηση της ικανοποίησης και την επικροτούμενη ανταλλαγή μιας ευχαρίστησης για μια άλλη. Γίνεται έτσι αυτοσυγκρατημένο, λογαριάζει τις ευχαριστήσεις του ως διαχωρισμένες από των άλλων.

Για το αστικό ασυνείδητο, μετέπειτα, τα σκατά είναι πλούτος αλλά μόνο όταν δεν τα βλέπεις.

Ο αστικός πλούτος ανθίζει μέσα απ'τα σκατά και παράγει σκατά.

η δικτατορία των αγοριών.

από καιρό ηθελα να γράψω δυό κουβέντες
για ένα διαφορετικό κόσμο.
εδώ στη γή, μην πάτε μακρυά.
στήνω μόνος μου την παγίδα της αφαίρεσης
και πέφτω μέσα.
ωπαλάκια.

για την ανάπτυξη της ναυπηγο-επισκευαστικής ζώνης του πειράματος.

η μαγεία του κλοπυ-πέιστ.
δεν μπήκα καν στον κόπο της σελιδοποίησης.

βουρ στο πείραμα,
αναδημοσίευση από ithakanet.gr

Οι περισσότεροι γνωρίζουν ότι ο Καναδάς είναι μια από τις πιο ανεπτυγμένες οικονομίες του κόσμου, που κόντρα στην κρίση δεν έχει ανεργία και συνεχίζει, ακόμη και σήμερα, με υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης. Οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν όμως ότι...
εκεί έχουν γίνει τα μεγαλύτερα πειράματα που αφορούν την ανθρώπινη ψυχολογία και την μεταφυσική.

αλήθεια, τι γίνεται στην Ελλάδα;

Νόαμ Τσόμσκι: «Η Ελλάδα καταστρέφεται βάσει σχεδίου… Όλη η ανθρώπινη Ιστορία δεν είναι παρά επαναλαμβανόμενες κορυφές, για τις οποίες κάποιοι έχουν παλέψει ώστε να κατακτηθούν. Δεν πιστεύω ότι το ταξίδι είναι χωρίς ελπίδα, είναι απλώς μια συνεχής επίτευξη στόχων. Γι’ αυτό σε κάθε εποχή ας κάνει ο άνθρωπος τη δουλειά του, που είναι να κατακτήσει τις κορυφές που του αναλογούν.»

αναδημοσίευση από σχολιαστές χωρίς σύνορα.

το μέλλον διαγράφεται.

τόσο απλά.
δεν διαγράφεται ζοφερό,
ούτε αβέβαιο, ούτε ελπιδοφόρο.
τόσο απλά, το ξαναλέω.
αλτ κοντρόλ ντιλίτ, παιδάκι μου,
πάπαλα, δεν καταλαβαίνεις;


το μέλλον διαγράφεται.

γιατί;

κοίτα την εικόνα
και θα τα ακούσεις όλα.

χωρίς εσένα, πιστώνει δεν γυρνά.

έχοντας διαβάσει την

μηχανή της σάρκας,

της ομάδας retort από τις εκδόσεις των ξένων,

νομίζω ότι είναι καιρός να παρουσιάσω
πέρα από την μηχανή του πολέμου και την οπτική μηχανή,

ε ναι, σωστά το μάντεψες,
πρόκειται για την μηχανή της ανάπτυξης.

occu-pie: 99% vs.1%

γαμάτο γραφικό που βρήκα κατά λάθος.
αναδημοσίευση από Phawker
με συνδέσμους εδώ (συνέχεια του άρθρου)  truthdig.com
εκεί occupytogether
και ακόμα  παρά πέρα howtooccupy.
ακολουθεί ένα κείμενο του CHRIS HEDGES. (δεν τον ξέρω, δεν με ξέρει).
οι υπογραμμίσεις δικές μου.

οφειλή της ζωής

συνηθισμένη πρακτική των συνεργείων διάσωσης.
σώζει ζωές.
αμ δε.

πλέον,
στο νέο εικονικό κόσμο
που κτίζεται σιγά-σιγά
η ζωή έχει πάψει να είναι δώρο.
τι έρωτες και κουραφέξαλα μου λες τώρα.

david graeber, χρέος τα πρώτα 5000 χρόνια

 Ο ανθρωπολόγος David Graeber λέει ότι μονάχα διαμέσου μιας γενικής ιστορικής κατανόησης του χρέους και της σχέσης του με τη βία, μπορούμε να εκτιμήσουμε την εποχή μας που τώρα γεννιέται. Εδώ προσπαθεί να καλύψει το ιστορικό μας κενό.

Αυτό που ακολουθεί, είναι ένα απόσπασμα ενός κατά πολύ μεγαλύτερου σχεδίου έρευνας, σχετικά με το χρέος και το πιστωτικό χρήμα στην ανθρώπινη ιστορία. Το πρώτο και συναρπαστικό συμπέρασμα αυτού του σχεδίου έρευνας είναι ότι κατά τη μελέτη της οικονομικής ιστορίας, τείνουμε συστηματικά να αγνοούμε το ρόλο της βίας, τον απόλυτα κεντρικό ρόλο του πολέμου και της δουλείας, στη δημιουργία και σχηματοποίηση των βασικών θεσμών, αυτού που σήμερα αποκαλούμε «οικονομία». Επιπλέον, σημασία έχουν και οι προελεύσεις. Η βία μπορεί να είναι αόρατη, αλλά παραμένει τυπωμένη στη φιλοσοφία της κοινής οικονομικής λογικής μας, στην προφανέστατα αυταπόδεικτη φύση των θεσμών, που απλά ποτέ δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν έξω από το μονοπώλιο της βίας – αλλά και της συστηματικής απειλής της βίας – που διατηρείται από το σύγχρονο κράτος.

η οικονομία της παχυσαρκίας: ζεστό χρήμα σε θερμίδες.

τι σχέση μπορεί να΄χει ένα πιτόγυρο με μια πιστωτική κάρτα;
ένα οβελιστήριο με ένα χρηματιστήριο;
μια ζυγαριά με ένα οικονομικό γράφημα;
το ογκρατέν με τον Ολι Δεν (είμαστε το ίδιο...);

ταϊσμένος από
τον antista/chef

την παραμονή του ρεβεγιόν θα βάλω τα καλά μου.

μόλις έμαθα τα καλά νέα ονλάιν.
κανονικά έπρεπε να είμαι κάτω από το πάπλωμα τέτοια ώρα,
αλλά δε γαμείς, πρόεχει η ενημέρωση του πολίτη.



κατ'αρχάς, να εξηγηθώ ευθής εξ'αρχής, δεν υφίσταται για μένα άλλη παραμονή πέρα από την παραμονή των χριστουγέννων και της πρωτοχρονιάς, το γνωστό ρεβεγιόν, η έξοδος της χρονιάς..

παραμονή και έξοδος, όλα σε ένα, νοικοκυρεμένα.

το δημοψηφίσμα του χάους.

πολλά θα ακούσετε γι'αυτό.
εγώ θα πω λίγα πράγματα
για το χάος του δημοψηφίσματος.

είσοδος στην κρίση ρελόαντετ

μάλλον ήταν το πρώτο κείμενο.
από τότε έχουν αλλάξει πολλά,
αλλά,
όλα τα ίδια μένουν.


επανέρχομαι στο θέμα της κρίσης διαβάζοντας ξανά αυτό το δημοσίευμα από τα νέα ονλάιν.


"Σε περίπτωση πτώχευσης στην Ευρώπη, [οι αμερικανικές τράπεζες ] θα κληθούν να πληρώσουν μεγάλα ποσά, εντείνοντας την ανησυχία για τους κινδύνους που υπάρχουν για τη σταθερότητα του χρηματοπιστωτικού συστήματος.

ποδήλατο, τρόπος ζωής.

πρόσφατα, παρακολούθησα μια διάλεξη του anselm jappe για την αποανάπτυξη.
εντύπωση μου έκανε ένα παράδειγμα σχετικά με την παραγωγή πουκαμίσων, που χρησιμοποίησε ο anselm jappe αναφερόμενος σε όρους όπως "αφηρημένος χρόνος" συνδέοντας τον με μισθούς και παραγωγή.
χονδρικά, στο παράδειγμα αυτό, ένας ράφτης παράγει χειροποίητα ένα πουκάμισο, την ίδια ώρα που μια βιοτεχνία με χρήση μηχανών παράγει δέκα πουκάμισα. δέκα πουκάμισα παραγόμενα στην ίδια ώρα που απαιτείται για ένα χειροποίητου πουκάμισο, σημαίνει ότι κοστίζουν πάνω-κάτω το ένα δέκατο της τιμής του ενός χειροποίητου πουκάμισου.
από εκεί και πέρα σταμάτησε το μυαλό μου.

μια εικονομία αξίζει όσο χίλιες κλέψεις.

όχι, δεν πρόκειται για τον ορισμό της "πρωταρχικής συσσώρευσης".
αναφέρομαι στην
"οικονομία" που "είναι η διαχωρισμένη σφαίρα της υλικής παραγωγής."
άντε να το χωρέσει αυτό ο νους.
και όμως.
η γλώσσα όσα παιχνίδια και να παίζει, γνωρίζει πολύ καλά το παιχνίδι της αλήθειας.
εδώ και καιρό,
η έννοια της οικονομίας έχει αποστεωθεί από τον πραγματικό νόημα και προορισμό της,
έχει καταντήσει απλή αριθμητική,
έσοδα και έξοδα, κέρδη και ζημίες, πρόσθεση και αφαίρεση.
αφαίρεση ζωής, ο θάνατος σε μικρές δόσεις, τυποποιημένος, διαπερνά όλη την κοινωνία.
"πέθανε στα 20, θα τον θάψουν στα 80" έγραψε ο ποιητής σ'έναν τοίχο.

είσοδος στην κρίση

Είσοδος στην κρίση.

Ναι, καλά ακούσατε.

Την ώρα που οι πάντες συζητούν –σε θεαματικό επίπεδο- για «έξοδο» από την κρίση,  με ανούσιες συζητήσεις σε ευάερα τηλεοπτικά παράθυρα που δεν οδηγούν πουθενά, νομίζω ότι τώρα είναι η ώρα να υποδεχτούμε την κρίση.

Γιατί πολύ απλά μόνο αυτή λείπει.